احمد شاملو

چو با تخت منبر برابر شود
همه نام بوبکر و عمر شود
تبه گردد اين رنج های دراز
نشيبی دراز است پيش فراز
کشاورز جنگی شود بی هنر
نژاد بزرگی نيايد به بر
رُبايد اين از آن ، آن از اين
ز نفرين ندانند ، باز آفرين
نهانی بتر ز آشکارا شود
دل مردمان سنگ خارا شود
بد انديش گردد پدر بر پسر
پسر هم چنين بر پدر چاره گر
شود بنده بی هنر ، شهريار
نژاد و بزرگی نيايد بکار
به گيتی نماند کسی را وفا
روان و زبان ها شود پر جفا
از ايران و از ترک و وز تازيان
نژادی پديد آيد اندر ميان
نه دهقان ، نه ترک و نه تازی بود
سخن ها به کردار بازی بود
همه گنج ها زير دامن نهند
بميرند و کوشش به دشمن نهند
مرا کاشکی اين خرد نيستی
گر آگاهی ِ روز بد نيستی
بزرگان که از قادسی با منند
درشتند با تازيان دشمنند
گمانند کاين بيشه پر خون شود
ز دشمن زمين رود جيحون شود
ز راز سپهری کس آگاه نيست
ندانند کاين رنج کوتاه نيست
ز شير شتر خوردن و سوسمار
عرب را به جائی رسيده است کار
که تخت کيان را کند آرزو
تفو باد بر چرخ گردون تفو
فردوسی

دهانت را می بویند.
مبادا گفته باشی دوستت می دارم.
دلت را می بویند...
روزگار غریبی ست نازنین.
و عشق را
کنار تیرک راه بند
تازیانه می زنند.
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد.
در این بن بست کج و پیچ سرما
آتش را
به سوخت بار سرود و شعر فروزان می دارند.
به اندیشیدن خطر مکن.
روزگار غریبی ست نازنین.
آن که بر در می کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است.
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد.
آنک قصابانند
بر گذر گاه مستقر
با کنده و ساطوری خون آلود.
روزگار غریبی ست نازنین.
و تبسم را بر لبها جراحی می کنند
و ترانه را بر دهان.
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد.
کباب قناری
بر آتش سوسن و یاس
روزگار غریبی ست نازنین.
ابلیس پیروز مست
سور عزای ما را بر سفره نشسته ست.
خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد.

زنده یاد احمد شاملو

 بیژن ترقی شاعر و ترانه سرای نامدار ایرانی، خالق ترانه های ماندگاری چون" آتش کاروان"دلکش... "برگ خزان"مرضیه... "می زده"مرضیه... در سن هشتاد سالگی به دیار یادها پیوست.

یادش گرامی باد...

بی تردید او به وجود آورنده زیباترین ترانه های پارسی بود و تا بیکران دلساخته ها و دلنوشته های او جاودانه خواهد ماند...

“

با اين‌كه مردم هنوز ترانه‌هاي مرا زمزمه مي‌كنند ، از يادها رفته‌ام . از وقتي مريض شدم ، كسي احوالي از من نمي‌پرسد

”

 کانون نویسندگان آزادی بیان را امری یکپارچه می داند نه صنفی

 کانون نویسندگان ایران، مهمترین نهاد صنفی نویسندگان ایران است که در ۴۰ سالی که از تاسیس آن می گذرد ، همواره از سوی حکومت های وقت، پیش و پس از انقلاب، تحت فشار و ممنوعیت بوده است.

 این نهاد صنفی، که مهمترین علت وجودی خود را مبارزه با هر گونه محدودیت آزادی بیان می داند، در سال ۱۳۴۷ با حضور افرادی چون جلال آل احمد، احمد شاملو، سیمین بهبهانی، سیمین دانشور و عده ای دیگر بنیان گذاری شد.